Służba w czasie Mszy Świętej ślubnej wzbudza wśród ministrantów lekki stres, bo wygląda to nieco inaczej niż podczas zwykłej służy. Do tego kościół pełen eleganckich gości, wszechobecni fotografowie i podniosła atmosfera Zawsze w jakiś sposób to sprawia, że taka sytuacja wyłamuje się z naszej codziennej, parafialnej rutyny. Aby służyć przy ołtarzu ze spokojem i powagą, warto dokładnie zrozumieć, co tak naprawdę dzieje się podczas takiej liturgii i w których momentach szczególnie musimy się skupić jako służba liturgiczna.
Zanim jednak przejdziemy do samej ceremonii, zatrzymajmy się przy ważnej kwestii teologicznej. Często potocznie mówimy, że „ksiądz udziela ślubu”. A to błąd! W rzeczywistości szafarzem sakramentu małżeństwa jest sama para młoda. To narzeczeni udzielają sobie tego sakramentu nawzajem w momencie składania przysięgi. Kapłan lub diakon jest w tym obrzędzie jedynie urzędowym świadkiem w imieniu Kościoła – asystuje, przyjmuje ich zgodę i błogosławi związek, ale to nie on sakramentu.
Przebieg Liturgii
Obrzędy wstępne często rozpoczynają się dosyć standardowo, jak każda inna Msza Święta. Niekiedy zdarza się, że ceremonia rozpoczyna się od uroczystego powitania młodej pary u progu świątyni lub u stóp ołtarza. Co ważne, podczas takiej liturgii śpiewamy hymn Chwała na wysokości Bogu – nawet jeśli ślub odbywa się w okresie Adwentu czy Wielkiego Postu. Bo to taka duża uroczystość i radość dla całej wspólnoty! Po czytaniach i homilii następuje moment, na który wszyscy czekają.
Obrzędy sakramentu małżeństwa zaczynają się od odśpiewania hymnu do Ducha Świętego. Cały kościół wstaje, a kapłan zadaje narzeczonym pytania o dobrowolność ich decyzji. Następnie dochodzi do najważniejszego momentu – złożenia przysięgi. Ksiądz przewiązuje dłonie nowożeńców stułą na znak nierozerwalności. Koniecznie przed Mszą trzeba się upewnić, że ta stuła leży w odpowiednim i łatwo dostępnym miejscu na ołtarzu.
Zaraz po przysiędze następuje obrzęd nałożenia obrączek. Tutaj rola ministrantów jest najbardziej widoczna, ponieważ musimy sprawnie i w odpowiednim momencie podać tacę, na której znajdują się obrączki. W takich momentach trzeba zachować szczególną dyskrecję i powagę. Bo najlepszy ministrant, to niewidzialny ministrant. Taki, który pozostaje niezauważony i nie rozprasza wiernych w czasie modlitwy.
Dalsza część liturgii przypomina standardową Eucharystię, ale z jednym istotnym wyjątkiem. Zaraz po modlitwie Ojcze nasz nie następuje od razu znak pokoju. Kapłan staje przed nowożeńcami i z rozłożonymi rękami odmawia nad nimi specjalne, uroczyste błogosławieństwo.
Zwieńczeniem całej uroczystości jest podpisanie dokumentów przez nowożeńców.
Bibliografia
- Obrzędy sakramentu małżeństwa dostosowane do zwyczajów diecezji polskich – podstawowa księga liturgiczna używana przez kapłana podczas ślubu. Zawiera teksty modlitw, warianty przysięgi oraz rubryki (wskazówki na czerwono) dotyczące postaw i gestów.
- Ogólne Wprowadzenie do Mszału Rzymskiego (OWMR) – dokument regulujący zasady sprawowania Mszy świętej, funkcje służby liturgicznej oraz przepisy specjalne (np. obowiązek śpiewu Chwała na wysokości Bogu w Mszach obrzędowych).
- Mszał Rzymski dla diecezji polskich – zawiera specjalne formularze „Mszy obrzędowych za nowożeńców” oraz teksty błogosławieństwa nuptialnego.
- Katechizm Kościoła Katolickiego (KKK) – szczególnie numery 1621–1624, które precyzyjnie wyjaśniają wiarę Kościoła w to, że w tradycji łacińskiej to sami małżonkowie są szafarzami łaski Chrystusa.
- Kodeks Prawa Kanonicznego (KPK) – kanony 1055 i następne, określające czym jest małżeństwo i definiujące kapłana jako upoważnionego świadka urzędowego w imieniu Kościoła.