Patroni

ŚW. DOMINIK SAVIO
Został ochrzczony w dniu narodzin. Jego rodzicami byli: Karol Savio – rzemieślnik i Brygida Gajato. Dominik uczęszczał do szkółki prowadzonej przez miejscowego proboszcza, a potem do szkoły w Castelnuovo d`Asti. Już w wieku 5 lat służył do Mszy Świętej. Znaczna odległość do kościoła oraz trudne warunki pogodowe nie przeszkadzały mu w posłudze oraz modlitwie. Zapytany czy nie boi się chodzić sam tak daleko, odpowiedział: „Nie jestem sam. Jest ze mną Najświętsza Maria Panna i mój Anioł Stróż.” Dnia 8 kwietnia 1849 r. w Wielkanoc przyjął pierwszą Komunię Świętą. Ze strony księdza proboszcza był to akt odwagi, gdyż w owych czasach panowało przekonanie, że do sakramentów pokuty i ołtarza należy dopuszczać w wieku znacznie późniejszym.
Dominik Savio pewnego dnia po generalnej spowiedzi i po Komunii Świętej napisał akt ofiarowania się Matce Bożej Niepokalanej i złożył go na jej ołtarzu: „Maryjo, ofiaruję Ci swoje serce. Spraw, aby zawsze było twoim. Jezu i Maryjo bądźcie zawsze moimi przyjaciółmi. Błagam Was, abym raczej umarł, niż bym miał przez nieszczęście popełnić choć jeden grzech.” W wieku 12 lat został przyjęty przez św. Jana Bosko do oratorium na Valdocco. W 1856 wraz z kilkoma przyjaciółmi założył Towarzystwo Niepokalanej, grupę chłopców zaangażowanych w młodzieńczy apostolat dobrego przykładu. Dominik był znany w Oratorium jako osoba gorliwie praktykująca i nie zaniedbująca okazji do modlitwy. Otrzymał dar kontemplacji, ekstazy i inne nadprzyrodzone dary. Późną jesienią 1856 roku, Dominik Savio zaczął chorować. Jan Bosko wezwał lekarza, który stwierdził bardzo zaawansowaną chorobę płuc. Kiedy Dominik żegnał Jana Bosko i kolegów, ze łzami w oczach powiedział: „Ja już tu nie wrócę.” – tak też się stało. Męczył się jeszcze kilka miesięcy. 9 marca 1857 roku, zaopatrzony Sakramentami Świętymi, kiedy ojciec czytał mu modlitwy o dobrą śmierć, chłopiec zawołał: „Do widzenia, ojcze! Do widzenia! O, jakie piękne rzeczy widzę!”, po czym zmarł. Jest patronem dzieci i młodzieży, ministrantów, matek w stanie błogosławionym (szczególnie w ciąży zagrożonej) oraz małżeństw starających się o potomstwo.


 

ŚW. STANISŁAW KOSTKA
Urodził się w 1550r. w Rostkowie w Polsce. Jest patronem Polski, ministrantów, polskich dzieci i młodzieży. Jego wspomnienie obchodzone jest 13 listopada w Kościele katolickim na świecie, a w Kościele katolickim w Polsce 18 września. Zmarł 15 sierpnia 1568r. w Rzymie. Został beatyfikowany w 1602r. przez papieża Pawła V, a kanonizacja odbyła się 31 grudnia 1726r. przez Benedykta XIII. Dekret kanonizacyjny wydał papież Klemens XI.

 

 


 

ŚW. JAN BOSKO
Urodził się 16 sierpnia 1815r. w Becchi we Włoszech. Jest patronem wszyskiech praktykantów, uczniów, studentów, młodzieży, redaktorów, wydawców i miasta Oświęcim. Jego wspomnienie obchodzone jest 31 stycznia. Jego miejsce kultu to Bazylika Maryi Wspomożycielki w Turynie. Zmarł 31 stycznia 1888r. w Turynie. Został beatyfikowany 2 czerwca 1929r. przez papieża Piusa XI, a kanonizowany 1 kwietnia 1934r. przez Piusa XI.

 

 


ŚW. JAN BERCHMANS
Urodził się 13 marca 1599r. w Diest w Flandrii. Był jezuitą. Ukończył kolegium jezuickie w Mechelen, nie dożył jednak święceń kapłańskich. Zmarł w wieku 22 lat. Jego ciało spoczywa w Rzymie, a jego serce znajduje się w kościele Jezuitów w Leuven. Zasadą życia św. Jana było: „Czyń co czynisz” oraz „Najdoskonalszą rzeczą jest zacząć od najmniejszych rzeczy”. Jest patronem wspólnot ministranckich. Wraz ze św. Alojzym jest patronem młodzieży studiującej. Jan Berchmans został  kanonizowany przez Leona XIII w 1887. Wspomnienie liturgiczne w Kościele katolickim obchodzone jest 26 listopada

 

 


ŚW. ALOJZY GONZAGA
Urodził się 9 marca 1568 w Castiglione delle Stiviere koło Mantui w Lombardii, zmarł 21 czerwca 1591 w Rzymie – jeden z najmłodszych kanonizowanych jezuitów, obok św. Stanisława Kostki i św. Jana Berchmansa. Został kanonizowany przez Benedykta XIII w 1726. Pochodził z książęcej rodziny. Był paziem na dworach w Mantui i Florencji oraz Hiszpanii. Wbrew woli rodziny wstąpił do Towarzystwa Jezusowego. W 1585 roku rozpoczął nowicjat. Zmarł nie doczekawszy święceń w wieku 23 lat, opiekując się chorymi w czasie panowania dżumy w Rzymie. Jego wspomnienie liturgiczne jest w dniu jego śmierci – 21 czerwca. W ikonografii przedstawiany jest w habicie jezuickim, białej komży z szerokimi rękawami bez szlaków. Jego atrybutami są krzyż, białe lilie, mitra książęca i trupia czaszka.

 


 

ŚW. TARSYCJUSZ
Pochodzi z inskrypcji papieża Damazego, który przewodził chrześcijańskiej gminie w Rzymie, najpóźniej 100 lat po męczeńskiej śmierci Tarsycjusza. Święty wolał umrzeć z rąk pogańskiej rozzłoszczonej gawiedzi, niż oddać im niesiony przez siebie pod płaszczem Najświętszy Sakrament. Papież Damazy porównuje go do św. Szczepana, być może wskazując na podobieństwo śmierci – przez ukamienowanie czy tytułu diakona. Był prawdopodobnie akolitą, należał do otoczenia papieża Stefana I. Wspominamy go 15 sierpnia.